నన్నయ్య చివరి పద్యం

శారదరాత్రులుజ్వల లసత్తర తారకహార పంక్తులం
జారుతరంబులయ్యె వికసన్నవ కైరవ గంధ బంధురో
దార సమీర సౌరభము దాల్చి సుధాంశు వికీర్యమాణ క
ర్పూర పరాగ పాండురుచిపూరములం బరిపూరితంబులై

They were the nights of autumn,
their sky glittered with necklaces of stars.

The air moved softly, carrying the perfume of just-bloomed white lotuses;
their scent hung like a hush over the fields.

And the moon spilling its silver milk, spread across the world
like powdered camphor, cool, pale, and sweet.

How could moonlight smell so divine?
It had bathed in the breath of lotus pollen, and borrowed its fragrance.