The day Krishna charged

కుప్పించి యెగసిన కుండలంబుల కాంతి
గగన భాగంబెల్ల గప్పికొనగ,
నురికిన నోర్వక నుదరంబులోనున్న
జగముల వ్రేగున జగతి కదల,
చక్రంబు చేబట్టి చనుదెంచు రయమున
పైనున్న పచ్చని పటము జార,
నమ్మితి నాలావు నగుబాటు సేయక
మన్నింపుమని క్రీడి మరల దిగువ,

కరికి లంఘించు సింహంబు కరణి మెరసి
నేడు భీష్ముని జంపుదు నిన్ను గాతు
విడువుమర్జునాయంచు మద్విశిఖ వృష్టి
దెరలి చనుదెంచు దేవుండు దిక్కు నాకు

When he leapt from the chariot—
fierce with resolve—
the gleam of his golden earrings
lit up the skies.

His sudden dash toward Bhishma
shook the very cosmos
that stirred within
his divine belly.

Discus drawn,
his silken sash slipped from his shoulder
as he stormed ahead, unstoppable.

"Believe in me, O master!
Let not the world mock my word,"
pleaded Arjuna.

"Stand aside, Arjuna!" thundered Krishna.
"Like a lion leaping upon an elephant—
today I shall bring Bhishma down!"

Awestruck, Bhishma bowed low,
seeking refuge
in the very God
who now rained
a storm of arrows upon him.